« خداوند معيشت مردم را بين آنان تقسيم نموده است » و هيچكس حق ندارد كه معاش ديگرى را به خود اختصاص دهد . اما كسانى كه از هرگونه كارى عاجزند - مانند كودك و پير و . . . جامعه بايد براى رفع نيازمندىهاى آنان اقدام كند و همان‌گونه كه بر ديگران عدالت روا مىدارد ، بر آنان نيز روا بدارد . و اين حق فرد برعهده جامعه است ، نه منت و عطف نظرى از جانب آن ! و يك وظيفه حتمى است نه تفضل و احسانى بر آن ! و البته مسئوليت بر پاداشتن اين حق ، برعهده دولت و نمايندگان آن است . امام على مىفرمايد : « اين گروه از مردم ، بيشتر از ديگران نيازمند عدالت هستند و بايد بر كودكان يتيم و سالخوردگانى كه قادر به انجام كارى نيستند ، رسيدگى كرد » . و اگر على بر اين اصل اجتماعى خود نام « بيمه اجتماعى » را ننهاده است ، آيا ما نمىبينيم كه او در درك اين ضرورت اجتماعى ، بر هزاران متفكر غربى سبقت يافته است ؟ و آيا ما نمىبينيم كه او اقدام به اين كار را يكى از وظايف دولت قرار داده و به احسان و تفضل نيكوكاران يا باران رحمت ! غيرتمندان واگذار ننموده كه دامى از دام‌هاى رياكاران و منافقان گردد ؟ ! زيرا كه على فقر را مرگ بزرگ و فقير را در شهر خود غريب مىداند و نمىخواهد كه فقر و گرسنگى را به قيمت منت و احسان و لطف دروغين حاكم ، يا به قيمت ذلت و خوارى و خضوع محكوم ، از بين ببرد و به همين جهت ، و براى بزرگداشت شرف انسانى ، اين حقيقت را بيان مىكند : « گرسنگى از زبونى خضوع بهتر است » و بر انسان است كه حق خود را دريابد در حالى كه نفس او در آرامش و سلامتى است ، زيرا كه « بدترين فقرها ، فقر شخصيت است » !